پی نوشت: به دعوت حاج آقا چغندر نوشتم...چقدر نوشتن این پست جالبه... تو باید خیلی با خودت روراست باشی و وقت نوشتن اش چه فشاری به آدم میاد وقتی می بینی خیلی بیشتر از 24 ساعت مانده... و یا شاید هم خیلی  کمتر...و تو هنوز اندر خم یک کوچه ای!!!

پی نوشت: لیست کردم همه کارهایی که دلم میخواست انجام بدهم..اما هیچکدام را با همینی که نوشتم عوض نمیکنم...

شعر امروز:

کنارم بخواب و /به دورم بتاب و /از این لب بنوش/ چو تشنه که آبو/ گل آتشی تو /حرارت منم من /که دیوانه بی قرارت منم من/ خدا دوست دارد لبی که ببوسد/ نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد/خدا دوست دارد من و تو بخندیم/ نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم/ بخواب آرام پیش من/ لبت را بر لبم بگذار/ مرا لمسم کن و دل را/ به این عاشق ترین بسپار/ بخواب آرام پیش من/ منی که بی تو می میرم/ لبت را بر لبم بگذار/ که جان تازه می گیرم/

(شاهکار بینش پژوه- کنارم بخواب)

پی نوشت: تو میدونی چی میگم..تو گوش می دی به حرفام

گاهی وقتا فکر می کنم...هر کی گفته "بعضی تجربه ها رو نباید تجربه کرد چون بهاش خیلی گرونه...تجربه ها رو از بقیه که راه رو رفتن بگیر" غلط کرده... خیلی هم غلط کرده... مفت مفت تجربه های دیگران رو خریدن آدمو ترسو می کنه... مفت مفت تجربه های دیگران رو پرچم راه کردن آدمو سست میکنه...

بعضی وقتا از اینهمه "آدم اصولی بودن" حالم بهم میخوره..از اینهمه پایبند "خطر قرمز" ها و در قید و بند "چهارچوب" ها... از اینهمه شعار " احترام بذار احترام بگیر"... از اینهمه "مراعات کردن و مراعات نشدن"...

بی خیال...

بعضی وقتا... از اینکه اینهمه حرف تو دلم می مونه و نمیگم می ترکم... بعضی وقتا از اینکه میترسم از گفتن حرفهایی که شاید شان ام رو ببره زیر سوال... حالم بهم میخوره.... "شان"؟؟؟؟!!! خنده داره... من چرا فکر میکنم خیلی آدم مهمی هستم؟؟؟؟؟؟؟

چرا چیزایی رو که من می بینم هیچکس نمیخواد ببینه... و چرا خودمو ملزم می دونم به دیدن چیزایی که دیگران می بینن و خودمو قاطی ماجرا می کنم... ؟؟؟؟؟ من چرا اینقدر خرم؟؟؟؟ (به فتج خ)

گم شدم...وسط خیلی چیزا گم شدم... بغضه می ترکه...هر شب می ترکه... هر شب ...

پی نوشت: دارم بزرگ میشم... اینو می فهمم... نمی دونستم بزرگ شدن اینهمه درد داره...

و من فکر کردم به پسرک 17 ساله ای که دست چپ اش و بخشی از صورتش کاملا سوخته بود و زمین آزمایشگاه را با کاردک تمیز کرد و دو دور طی کشید و با ذوق تی تاپی را که بهش دادم در جیبش جا داد...فکر می کنم پسرک فقط 17 سال داشت و هنوز صدایش هم خوب دو رگه نشده بود... او هنوز از مرد شدن چیزی نمی فهمید که مردانه کار می کرد بخاطر حضور مرد دیگری...

و من فکر کردم به آن پیر مرد 70 ساله که کارگر روزمزد کارخانه است و اذری است و فارسی هیچ نمی داند... و هر روز برای گرفتن کپسول اموکسی سیلین به آزمایشگاه می اید و من می ترسم که بلایی سر خود بیاورد بس که قرص می خورد...

و من فکر کردم به خودم... و سرم گیج رفت...گیج گیج گیج... که نفهمیدم کجا ایستاده ام... و حس کردم چقدر زیر پایم خالی است... و چقدر فرق هست... و من در این گستره فقیر و غنی کجا ایستاده ام... و چقدر دلم خوش است به اینهمه پولی که دارم که برای یک نفر یعنی همه دنیا و برای یک نفر یعنی پول خرد حتی کمتر از آن... و من چقدر تکیه کردم به آن... و سرم گیج رفت که چقدر اینها را می دانم و چقدر در عمل ناتوانم... و چقدر هنوز چیزهایی که نباید برایم اهمیت دارد و آن چیزهایی که باید ...نه...

خواب دیدم در تهرانیم...مثل همیشه...هوا گرم...مثل الان... سرمان را بلند می کنیم...رو به آسمان... مردی می بینم با لباسی سفید و عجیب... سقوط میکند..مستقیم به سمت زمین... از ترس و وحشت زبانم بند امده بود...فقط به تو نشانش دادم... و دعا می کردم چتر نجات داشته باشد... نزدیک تر که می شود... دلم می ریزد... که چترش باز می شود..هنوز خنده ای که بر لبم آمد را حس نکرده ام که مردی دیگر..دورتر...اما اینبار چتر آن یکی باز نمی شود... می افتد...می میرد... و از افق...هواپیماهایی پدیدار می شوند... در اولین لحظات خیال برمان می دارد جشنی در راه است...هواپیماها با چنان نظمی کنار هم در آسمان حرکت می کنند و رد سفیدی از خود بر جای میگذارند که انگار مراسم با شکوه را جشن می گیرند...اما وقتی بمبی کنارمان فرود آمد...یادم می آید حمله نظامی است... و چه وحشتی...چه آتشی...

خواب بدی بود... تلخ بود...

حالا فکر می کنم... حمله هوایی می تواند همین روزها..نه خیلی دور پیش بیاید... می توانند بیایند خاکمان را با خاک یکسان کنند... نیروگاه هایمان را ویران کنند...خانه هایمان را...خانواده هایمان را... جنگ که بشود... من و تو می مانیم... انکه نباید می رود... آنکه نباید میجنگد...آنکه نباید به قدرت می رسد... و بعد معلوم نیست آیا من و تو همچنان مانده ایم ...امن و بی دغدغه؟؟!!

میدانم برای داشتن باید از دست داد...برای خواستن هم باید تلاش کرد... اما اگر جنگ شود... من تاوان چه چیز را پس خواهم داد؟؟؟!!

پی نوشت: من از جنگ می ترسم...خیلی هم میترسم...